اين گونه كودكان به هنگام روخواني، صحبت كردن باخود در تنهايي و آواز خواندن لكنت ندارند. شايع‏ترين علل آن:  - 1رشد رواني، احساسي و هوشي كودك سريع‏تر از رشد فيزيولوژيك دستگاه عصبي و عضلاني و تكلم است كه پايدار نيست و خود به خود بهبود مي‏يابد.  - 2احساس تهديد و نا امني در خانواده  - 3تنبيه‏ هاي بدني در مدرسه و خانه، اضطراب، ترس و يا مرگ عزيزان. توصيه ‏هايي به والدين براي درمان لكنت زبان: ايجاد امنيت و از بين بردن عوامل استرس زا و اضطراب‏انگيز در خانواده - حوصله و محبت والدين نسبت به كودك - تحقير و مسخره نكردن كودك - اجتناب از فحش و تنبيه بدني - اطمينان دادن به كودك كه مشكل او رفع خواهد شد- جايزه دادن به كودك بنا به مناسبت‏هاي مختلف جهت تصحيح رابطه با پدر و مادر - ياد دادن اين كه آرام و شمرده صحبت كند- تماس بدني (آغوش گرفتن و نوازش كودك). در صورت ناموفق بودن اقدامات فوق به پزشك مراجعه شود. تعدادي از بيماران با درمان دارويي بهبود مي‏يابند و تعداد كمي نيز پس از معاينات اوليه به گفتار درماني معرفي مي‏شوند

لكنت زبان ؛شناخت و راهكارها

زبان يكي از برجسته ترين فعاليت ذهن است . فراگيري زبان هم فعاليتي است در جهت ارتباط و انتقال افكار و احساسات و هم زبان را مي توان در جهت خدمت فعاليت هاي عالي ذهن بكار گرفت.

واردو (1972) زبان را نظامي از نشانه هاي صوتي اختياري تعريف كرده است . اين نظام به منظور ايجاد ارتباط بين انسانها بكار گرفته مي شود. ما از طريق زبان مي توانيم ميزان يادگيري، هوش، استدلال منطقي، انتقال پيام و تبادل اطلاعات را اندازه گيري كنيم. اين وسيله (زبان) يا به عبارت علمي فعاليت ذهني گاه در اثر عوامل و متغيرهاي فيزيولوژيكي ـ رواني در انتقال صريح افكار و احساسات و ايجاد ارتباط مختل مي شود. به عنوان مثال فرد و به ويژه كودك، در بيان انديشه ي خود واجي (حرفي) را طولاني ادا مي كند يا اينكه خوشه ي آوايي را چندين بار تكرار و در بيان آن تقلا مي كند. البته، پيشتر بايد اذعان كرد كه براساس شواهد تجربه اينگونه اختلالات در رفتارهاي زباني و به همان ميزان اختلالات رفتاري ديگر مانند افسردگي ، بي قراري، پرخاشگري و كم رويي را مي توان به صراحت در رفتار و ارتباط والدين با كودك جستجو كرد. البته اين بدين معنا نيست كه والدين مقصر اصلي اين اختلال، بلكه آنها به نحوي در ايجاد و تشديد عارضه مؤثر بوده اند. چنانچه والدين در مواجه با اين اختلال بينش علمي داشته باشند، مي توانند با ارتباط سالم در صدد از بين بردن يا حداقل كاهش اختلال كمك كنند.

تعداد صفحات۴۲

قیمت: ۸۴۰۰ تومان

والدين و بويژه مادر كه بيشترين حضور را دركنار كودك دارند لازم است از همان بدو تولد موضوع رشد و تكامل كودك را در همه زمينه ها و از جمله شنوايي مورد توجه قرار دهند. در زمينه شنوايي لازم است برخي عكس العمل هاي كودك در مقابل اصوات مورد توجه قرار گيرند و هر گونه تأخير يا عدم پاسخ را با دقت دنبال كنند. بطور معمول كودك از بدو تولد تا حدود سه ماهگي در مقابل اصوات، عكس العمل هايي شبيه به فشردن و جمع كردن پلك چشم ها، بيدار شدن از خواب و گاهي توقف حركات بدن در مقابل صدا را نشان مي دهد. در فاصله سه تا چهار ماهگي مي توان چرخش مختصر سر يا چشم به طرف منبع صدا را انتظار داشت. اما از حدود 5 تا 7 ماهگي انتظار مي رود كودك در مقابل صداهاي متوسط و شديد، چرخش دقيق و كامل سر را به طرف منبع صدا نشان دهد و نيز حالتهايي از سكوت كردن و گوش دادن به صدا هم در اين سنين مطرح شده است. ملاحظه مي شود كه با دقت در برابر اين گونه عكس العمل ها مي توان در صورت وجود اختلال، به آن پي برده و در اسرع وقت موضوع را با پزشك كودك در ميان گذاشت.  والدين و بويژه زوج هاي جوان بايد توجه داشته باشند كه برخي از عوامل و شرايط مي توانند امكان بروز ناشنوايي را در فرزندشان افزايش دهند به تعبير ديگر چنانچه شرايط زير در خانواده وجود داشته باشد، والدين بايد دقت و توجه بيشتري به علائم كم شنوايي يا ناشنوايي داشته باشند. اين عوامل عبارتند از وجود سابقه ناشنوايي در خانواده زوجين، ازدواج فاميلي، ابتلاء مادر به بيماري عفوني در دوران بارداري، چنانچه وزن كودك به هنگام تولد كمتر از 1500 گرم بوده باشد وجود زردي يا عفونت در كودك وجود ناهنجاري يا تغيير شكل غيرطبيعي در سر و گردن، صورت و يا گوش كودك ….

چنانچه ناشنوايي به هنگام تولد، پيش از 2 سالگي رخ دهد، تكامل طبيعي زبان را با مشكل اساسي روبرو مي سازد و لزوم استفاده از روش هاي اختصاصي براي درمان، توانبخشي و زبان آموزي را ضروري مي سازد. در اين ميان تشخيص به موقع ناشنوايي و استفاده زودهنگام از وسايل كمك شنوايي و انجام برنامه هاي توانبخشي شنيداري اهميت فراواني خواهد داشت .