چالش ها و راهکارهای درس عربی

چکیده:

ازقرون نخستین اسلامی آموختن زبان عربی به دو سبب یکی اعتقاد و دیگری استواری آن نسبت به زبان فارسی درمیان ایرانیان مسلمان رواجی چشمگیر یافت. اندیشمندان ایرانی مسلمان به همان میزان که در زبان فارسی توانمند بودند، تلاش کردند تا علوم زبان عربی را به نیکی و با مهارت فراگیرند. آنان به واسطه ی کتابت آثار خویش یا ترجمه ی آثار فارسی به زبان عربی، بر تحکیم و تنظیم علوم این زبان و فرهنگ عربی تأثیری شگرف نهادند.

ازمیان ایشان فرهیختگانی چون ابن مقفّع، عبدالحمید کاتب، سیبویه، جرجانی، تفتازانی و ... سربرآوردند ودرباره ی فهم الفاظ ومعانی زبان قرآن همّتی والا مبذول داشتند تا از سستی در کتاب آسمانی و بی توجّهی نسبت به الفاظ وحی بکاهند.

بی شک بخشی بزرگ از ماندگاری زبان عربی و علوم آن به واسطه ی همین فرهیختگان ایرانی مسلمان بوده است ولی امروزه اهمیت این زبان تا اندازه ی قابل ملاحظه ای در میان ما ایرانیان مسلمان کم شده و هر روز شاهد کم رنگ تر شدن حضور آن در عرصه های گوناگون هستیم. به راستی چرا؟

دراین امرهر پرسشی مطرح است. نخست: چرا ما ایرانیان باید زبان عربی را بیاموزیم؟ که البته باید پاسخ آن را در تعهد اعتقادی مان و تأثیر زبان  فارسی از زبان عربی جستجو کرد. دوم: انگیزه ی بی توجهی به زبان عربی در چیست؟ که پاسخ آن به چند عامل بستگی دارد. از جمله عدم شناخت کافی از علوم زبان عربی و اهمیت ارتباطش با زبان فارسی و نبود شیوه ی مناسب فراگیری آن و عدم آگاهی از کاربرد درست این زبان و سوم: چگونه باید زبان عربی آموخت؟

اغلب دانش آموزان سراسر کشور از فراگیری این درس گریزانند و انگیزه ی یادگیری زبان عربی در آن ها ضعیف گشته است و با توجه به افت شدید دانش آموزان، ذهن اغلب دبیران عربی و مسؤولین آموزشی به این امر معطوف گشته که چگونه می توان موانع جذابیت درس عربی را از میان برداشته و انگیزه های مؤثر در آموزش زبان وحی را در میانشان تقویت کرد؟

کلید واژه ها:

عربی، دانش آموز، معلم، آموزش، زبان.