بررسي فرايند و ضرورت تحول در اصطلاح شناسي عقب ماندگي ذهني/كم تواني ذهني و همچنين ملاحظه هاي مربوط به آن است.
روش: روش اين تحقيق بررسي مقاله هاي مرتبط و ترجمه بيانيه انجمن كم تواني ذهني و رشدي امريکا (AAIDD) در رابطه با دلايل تغيير اصطلاح شناسي عقب ماندگي ذهني به كم تواني ذهني است.
يافته ها و نتيجه گيري: مفهوم و اصطلاح شناسي «عقب ماندگي ذهني» تغيير و تحولات فراواني داشته است. امروزه، اصطلاح «كم تواني ذهني» به جاي «عقب ماندگي ذهني» ترجيح داده مي شود ولي تعريف و فرضهاي کلي پيشين به قوت خود باقي مي ماند. اصطلاح كم تواني ذهني همان جمعيتي راتحت پوشش قرار مي دهد که اصطلاح عقب ماندگي ذهني قبلا از نظر تعداد، نوع، گروه، دوره ناتواني، و نياز به خدمات و حمايتهاي انفرادي، پوشش مي داد. افزون براين، هر فردي که در گذشته واجد شرايط عقب ماندگي ذهني بود، با اصطلاح كم تواني ذهني نيز همچنان واجد شرايط است.

هارتهاي اجتماعي و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان آسيب ديده شنوايي و بينايي در مدارس تلفيقي و استثنايي استان قزوين است.
روش: در پژوهش پس رويدادي حاضر، از بين دانش آموزان استثنايي، کليه دانش آموزان طرح تلفيق (85 نفر) انتخاب و از دانش آموزان استثنايي مشغول به تحصيل در مدارس استثنايي (1376 نفر) نيز تعداد 115 نفر از آنهايي که بيشترين شباهت را باتوجه به متغيرهاي کنترل مثل سن، جنس، پايه تحصيل و نوع معلوليت داشتند به عنوان گروه همتا شده با دانش آموزان تلفيقي انتخاب شدند. براي ارزيابي مهارتهاي اجتمايي دانش آموزان از مقياس درجه بندي مهارتهاي اجتماعي گرشام و اليوت (1990) فرم ويژه ارزيابي توسط معلم استفاده شد.
يافته ها: نتايج اين پژوهش نشان داد که بين ميانگين نمره مهارتهاي اجتمايي و همچنين پيشرفت تحصيلي دانش آموزان مشغول به تحصيل درمدارس استثنايي و مدارس عادي (تلفيقي) تفاوت معناداري وجود ندارد. همچنين مقايسه دو گروه نشان داد که تفاوت معناداري بين دانش آموزان دختر و پسر ناشنوا در موقعيت تلفيقي و استتثنايي وجود دارد. و اين تفاوت نشان مي دهد که دختران از نظر مهارت اجتماعي و پيشرفت تحصيلي نمرات بالاتري کسب کرده اند.
نتيجه گيري: از يافته هاي پژوهش نتيجه گيري مي شود که تلفيق دانش آموزان استثنايي در مدارس عادي اين استان تاثيري در جهت افزايش مهارتهاي اجتماعي و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان ندارد و بايد همراه با اين اقدام به عوامل موثر در تلفيق دانش آموزان نيز توجه شود.

ژوهش مقايسه مهارتهاي مقابله اي و تحمل ابهام دانش آموزان دختر گوشه گير و عادي بوده است.
روش: اين پژوهش، علي - مقايسه اي است و با روش پرسشنامه اي انجام شده است. جامعه آماري پژوهش، دانش آموزان دختر دوره متوسطه منطقه يک شهر اردبيل بودند که از ميان آنها، 725 نفر انتخاب شدند و به مولفه گوشه گيري پرسشنامه وودورث پاسخ دادند که 50 نفر از آنها گوشه گير تشخيص داده شدند. از ميان اين50 نفر،20 دانش آموز گوشه گير به صورت تصادفي انتخاب شدند. همچنين 20 دانش آموز ديگر که گوشه گير نبودند، از ميان دانش آموزان همان کلاسها انتخاب و همتاسازي شدند. اين همتاسازي از نظر سن،جنس و تحصيلات صورت گرفت. از هر دو گروه خواسته شد «مقياس تحمل ابهام» و «پرسشنامه شيوه هاي مقابله اي» را تکميل کنند. داده هاي جمع آوري شده از اين پرسشنامه ها با استفاده از آزمون t مورد تجزيه وتحليل قرار گرفتند.
يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد که بين دانش آموزان عادي و گوشه گير در مهارتهاي مقابله اي و تحمل ابهام تفاوت وجود دارد و نيز يافته هاي تحقيق نشان دهنده آن است که راهبردهاي مقابله اي استفاده شده از سوي دانش آموزان عادي، بيشتر مساله مدار، شناختي و رفتاري است. در حالي که اين راهبردها در دانش آموزان گوشه گير بيشتر هيجان مدار و اجتنابي است.
نتيجه گيري: نتيجه کلي اين تحقيق نشان مي دهد که دانش آموزان گوشه گير در مقياس تحمل ابهام نمره پايين و در راهبردهاي مقابله اي اجتنابي و هيجان مدار نمرات بالايي دارند، با بررسي اين راهبردها مي توان دانش آموزان گوشه گير را تشخيص داد و اقدامات لازم را براي پيشگيري از گوشه گيري و کمک به درمان آنها انجام داد.

هدف: در پژوهش حاضر به بررسي تاثير آموزش کارکردهاي اجرايي در چهار عامل سازمان دهي، برنامه ريزي، حافظه فعال و بازداري پاسخ بر بهبود عملکرد خواندن و رياضيات دانش آموزان با اختلال يادگيري ويژه پرداخته شده است.
روش: با توجه به ماهيت موضوع از روش نيمه تجربي و طرحهاي بلوکي تصادفي ساده با پيش آزمون - پس آزمون و مرحله پيگيري استفاده شد. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل دانش آموزان دختر و پسر پايه چهارم دبستان با اختلال خواندن و اختلال رياضيات شهر اصفهان به تعداد 209 نفر بوده است. با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي ساده 90 دانش آموز به شکل تصادفي انتخاب و در دو گروه آزمايش و کنترل به شکل تصادفي قرار گرفتند. در مرحله پيش آزمون از آزمونهاي حافظه فعال کورنولدي و آزمون عصب شناختي کوليج براي اندازه گيري کارکردهاي اجرايي و از آزمونهاي رياضيات کي - مت و آزمون تشخيص سطح خواندن به ترتيب براي اندازه گيري عملکرد رياضيات و خواندن استفاده شد. آموزش کارکردهاي اجرايي به شکل گروهي و براي هر کارکرد در هر بلوک ده ساعت آموزش اعمال شد. تمرکز اصلي آموزش بر فعاليتهايي بود که موجب تحريک و تقويت پيوندهاي عصب شناختي کودک مي شد. پس از آموزش، پس آزمون و بيست و پنج روز بعد مرحله پيگيري به اجرا درآمد. از روش تحليل واريانس چندمتغيره آميخته همراه با اندازه گيري مکرر براي آزمون فرضيه ها استفاده شد.
يافته ها: نتايج آزمون تحليل واريانس چندمتغيره نشان داد که بين کارکردهاي اجرايي در دو گروه دانش آموزان با اختلال خواندن و اختلال رياضيات به تفکيک جنسيت تفاوت معنادار آماري وجود دارد . همچنين تاثير آموزش کارکردهاي اجرايي بر بهبود عملکرد خواندن و عملکرد رياضيات به لحاظ آماري معنادار است (p<0.01).
نتيجه گيري: آموزش و توجه به تقويت کارکردهاي اجرايي به مثابه کارکردهايي با زيربناي عصب شناختي مي تواند به صورت رويکردي نوين در درمان اختلالهاي يادگيري ويژه، مطرح شود.

ياريگري ها در شبکه روابط اجتماعي قنات مورد توجه قرار گرفته است. در حقيقت، فرض اصلي اين مقاله بر شبکه روابط اجتماعي پيچيده اي استوار است که  ارتباط بين مالکان و استفاده کنندگان از قنات در روستاهاي داراي قنات پديد آورده است. اين شبکه روابط، منشا پيدايش سرمايه اجتماعي در روستاهاست که امروزه نتايج حاصل از آن بر برنامه ريزان امور روستايي آشکار است.
در اين مقاله، به دنبال بررسي شبکه روابط اجتماعي قنات ضمن بيان اهميت و نقش قنات در تمدن ايراني، نمونه اي از انواع ياريگري ها در سازماندهي امور قنات در روستاي داوران از شهرستان رفسنجان به صورت کامل تشريح شده است.
مطالعه ميداني اين مقاله در دو روستاي داوران (داراي قنات) و فردوسيه (فاقد قنات) در شهرستان رفسنجان انجام شده است. در اين تحقيق، 300 نفر از اهالي روستاي داوران (150 نفر مالک قنات و 150 نفر غيرمالک) و همچنين 150 نفر از اهالي روستاي فردوسيه مورد پرسشگري قرار گرفتند. نتايج حاصل از بررسي داده هاي تحقيق نشان مي دهد که تفاوت معني داري بين ميزان سرمايه اجتماعي در دو روستاي مورد مطالعه وجود دارد و ميزان سرمايه اجتماعي در روستاي داراي قنات يعني روستاي داوران بيشتر است. همچنين ميزان سرمايه اجتماعي در روستاي داراي قنات بين مالکان و غيرمالکان از تفاوت معني داري برخوردار است و ميزان سرمايه اجتماعي مالکان قنات بيشتر از غيرمالکان است؛ بنابراين، در دو سطح بين دو روستا، روستاييان در داخل روستاي داراي قنات و همچنين روستاييان مالک قنات در روستاي داوران، مي توان اهميت و نقش حضور در شبکه روابط اجتماعي قنات را در افزايش سرمايه اجتماعي افراد به خوبي مشاهده کرد.

ر اين نوشتار، سعي بر آن بوده است که در بستر محدودي از زمان، تحول تاريخي انديشه رفتار سازماني به تصوير کشيده شود. اين برهه تاريخي، زماني از دهه 1920 تا اواخر دهه 1960 را شامل مي شود؛ يعني از زمان مطالعه «التون مي» که از آن بايد به عنوان تلاشي آغازين در اين زمينه از مطالعه ياد کرد تا روزگاري که کار «فدريک هرزبرگ» مطرح شده است؛ کاري که در مقايسه با کارهاي ديگر شايد يکي از کارهاي نسبتا پيشرفته در اين زمينه محسوب شود. در هر حال، مساله اساسي در اين گلگشت تاريخي آن بود که نشان داده شود، متفکران سازمان در يک فرايند محدود تاريخي چه تحولي را در تبيين رفتار سازماني به وجود آورده اند، و به چه نوع نارسايي هايي پاسخ داده اند و اين تغييرات چه تاثيري بر رابطه رفتار سازماني با چرخه توليد، رضايت شغلي و تعادل سازمان در سطح واقع داشته و تا چه اندازه به کاهش تضادي در سازمان کمک کرده که ذاتي سازمان است.

اين مقاله به اندازه گيري پيوند با مدرسه و بررسي عوامل موثر بر آن در ميان دانش آموزان مقطع ابتدايي بر اساس تئوري هاي کنترل اجتماعي، مي پردازد. بدين منظور، نمونه اي به حجم 412 نفر (149 پسر و 263 دختر) از دانش آموزان پنجم ابتدايي شهرستان کرج به شيوه تصادفي انتخاب شدند. يافته ها پيوند با مدرسه را نتيجه چهار عامل دلبستگي به معلمان، دلبستگي به مدرسه، تعهد به مدرسه و مشارکت نشان مي دهند. نتيجه آزمون کروسکال-واليس نشان داد که پيوند با مدرسه در بين مدارس تفاوت معني داري از هم ندارد، اما در بين کلاس ها تفاوت معني دار بود؛ که علت اين امر را مي توان در وابسته بودن پيوند با مدرسه به دلبستگي به معلم، متفاوت بودن جو کلاس ها نسبت به هم و عوامل ديگر در اين سن دانست. متغير معدل با پيوند با مدرسه رابطه داشت، از سوي ديگر متغير جنسيت رابطه معناداري با پيوند با مدرسه دانش آموزان در اين سن نداشت.

چند دهه اي است كه در مناطق غرب كشور، خودكشي، اغلب خودسوزي زنان، يگانه راه دايم فرار از واقعيت هاي تلخ زندگي پنداشته شده است. براي اين مساله علل متعددي ذكر شده است. پژوهش حاضر به روش كيفي و با مصاحبه هاي متواتر در خصوص 53 مورد اقدام به خودکشي طي سال هاي 1363 تا 1385 در روستاهاي دهستان افرينه از شهرستان پلدختر لرستان اجرا شده است. هدف مقاله بررسي رابطه فقر، خشونت هاي خانوادگي و خودکشي در منطقه مذکور است. نتايج پژوهش نشان مي دهد که در ميان افراد مطالعه شده، فقر از راه «خشونت خانوادگي» بيشترين تاثير را بر خودکشي گذاشته است. زنان و جوانان برخوردار از زندگي توام با محروميت و خشونت خانوادگي بيش ترين اقدام به خودكشي را داشته اند. استدلال محوري مقاله اين است كه خودكشي تابعي از نحوه جدال فرد با نقش هاي اجتماعي محول است. فرد به سبب احساس حقارت در ستيز با نقش هاي اجتماعي ترجيح مي دهد نه نقش، بلكه خود را از سر راه بردارد.